3. Gedichte

3.7 Die grenzenlose Rücksichtslosigkeit oder das gebrochene Verhältnis zur Natur

 

Äs Tobel, en Chrachä

do chasch doch nüt machä

jo das chasch mer glaubä

chasch nöd emol bauä.

 

S‘ wachst jo no Uchrut und Gstrüpp a dä Wand

das isch doch ä nutzloses Niemerdsland.

Do cha kei Chuä und kei Chalb go weidä

do chani doch min Müll abägheiä.

 

Chüelschrank entsorgä? I bi doch nöd blöd

70 Stei Gebührä zahli doch nöd,

do fahr i lieber as Tobel anä

und loh min Abfall i Goldach abä.

 

Wenns denn dä Chüelschrank i dä Stei verchlemmt

Wird dä vom Hochwasser scho no weggschwemmt

Göllä werd jo verdünnt und isch denn fort

s’Problem liet denn eifach amänä anderä Ort.

 

Do chreit doch kein Huehn oder Hahn dänoh

wenn i au mini altä Pneu no abäloh;

Wiä diä gumpäd! Läck, dä Baum schelts wiä äs Ei

Äs Vergnüegä! Und erscht no gebühräfrei.

 

Kerichwagä –Fahrer chönt mä bittä

ä Ladig denä Vandalä i d’Wohnig z’kippä:

Statt Pflanzä wöräd diä Abfallbrockä

denn die neu Polschtschergruppä vertrockä.

 

Stinkä wörs, en grässlich giftigä Duft

anstatt Bäum schnufäd denn Frevler diä Luft.

Wyfläschä wöräd a dä Wand zersplittärä

Giftbrühe statt in Bodä in Teppich versickerä.

 

Uf em Bett frisst d’Süri us dä Autobatterie

Mit em Sexläbä wär‘s i dem Zimmer verbi.

Genau das wär d’Rettig vo dä Natur

denn Umwältsünder sind jo stur

und well mä si eifach nöd cha bekehrä

so wöräd sie sich wenigschtens nümä vermehrä.

 

 

Erich Sammet

(von Aachmühle bis Martinsbrugg, lyrischer Bilderbogen 1999)